Polecamy

Świat Elit 11/2013

Do kupienia na Univox.pl

Kolekcja Muzyki Bobasa

Zapraszamy na Univox.pl

Biuletyn

Zapisz się do biuletynu, aby być na bieżąco z najciekawszymi tematami!

Polecamy

Miejsce na reklamę

Usługi

Przejdź do artykułu

Fryzjerzy

Przejdź do artykułu

Restauracje

Przejdź do artykułu
Przejdź do artykułu

Hotele

Paw – ptak próżny od dzieciństwa, królewski symbol na dworach, w parkach i … naszych ogrodach :)



Paw to niewątpliwie jeden z najpiękniejszych ptaków świata; ich niezwykła uroda, dostojność, elegancja, gracja i powaga dodają uroku parkom, alejom i przydomowym ogrodom.Już od czasów prehistorycznych ozdabiał dwory książąt, królów i magnatów od Azji przez Europę.

W naturze żyją w lasach galeriowych, zaroślach i dżunglach Indii. Każda rodzina pawi składająca się z kilka samców i dwa razy więcej samic ma własne terytorium; potrafią latać, lecz używają tej zdolności bardzo niechętnie i na krótkie dystanse, ponieważ bardzo szybko się męczą (po 100-200 metrach). Trzeba jednak przyznać, że samiec w locie wygląda naprawdę imponująco – złożony ogon ciągnie się za niczym tren. Pawie cały dzień spędzają na ziemi, szukając pokarmu i tokując; na wieczór podfruwają na szczyty drzew, gdzie czują się bezpiecznie, tam też zasypiają. Samce wyróżniają się przepięknymi piórami na ogonie, jednak głos mają nieprzyjemny – niby trąbiący, ale dość chropowaty, bardzo donośny.

 

Samice są szare, nieciekawe i kurowato-domowe, jednak ich rola jest całkiem odmienna od samców, które mają tak zaszpanować przed panienką, by przekazać swoje geny. Samce posiadające najpiękniejsze ogony, mają największe szanse na przedłużenie gatunku. W czasie toków potrafią swoje pióra postawić całkowicie pionowo, przypomina to tarczę. Do roli pawicy należy, jak najlepiej wybrać. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic.
Małe pawie już w wieku kilku dni rozpoczynają pokazy i pseudo walki między sobą. Stroszą piórka i starają się zaprezentować od jak najlepszej strony. Mówi się, że pawie mają w sobie próżność już od dzieciństwa. Oczywiście dorosłe samce walczą po to, by pokazać rywalowi wszystkie swoje wdzięki. Ten, który uzna, że wygląda gorzej, ustępuje pola i składa ogon. Młode samce prawdziwy tren zyskują dopiero w trzecim roku życia. Później rozwija się jeszcze przez trzy lata, a potem słabnie. Pawie mogą żyć ponad 20 lat , należą więc do ptaków długowiecznych. Zdolności adaptacyjne i szybkość oswajania sprawiają, że ich hodowla stała się niezwykle popularna.

Bardzo cenione dla swych pięknych ogonów pawie hodowano w starożytnej Grecji już od V w p.n.e. Przy świątyni Hery na wyspie Samos ptaki te otaczano szczególną opieką – wręcz czczono, ponieważ były jej ulubieńcami i atrybutem umieszczanym wraz z berłem – symbolem władzy – na bitych monetach. Rzymska Junona, odpowiedniczka Hery, zaprzęgała pawie do swojego rydwanu, którym podróżowała po świecie. Ciekawa jest historia powstania pawich oczek w trenie samca - według mitologii greckiej mają one być stoma oczami zabitego giganta Argusa, którymi bogini Hera ozdobiła ogon pawia podarowanego jej przez bożka Pana. Istnieje mit dotyczący pawich oczek : Zeus miał romans z nimfą Io, co wzbudziło zazdrość Hery, więc Zeus zamienił Io w jałówkę. Hera kazała Argosowi jej pilnować, lecz Zeus się nie poddawał i wysłał najlepszego złodzieja, czyli Hermesa, aby ten wykradł Io. Hermes wiedział, że Argos miał 50 par oczu, więc zabrał ze sobą flet. Uśpił grą Argosa, a potem odciął mu głowę. Hera przeniosła oczy Argosa na ogon pawia, ptaka, który był jej poświęcony.

Bogate kolory, a przede wszystkim przepiękny tren, dały powód do tego, by pawia powszechnie utożsamiano z królestwem, nieśmiertelnością i słoneczną chwałą.

Uważano, że jego ciało nie podlega rozkładowi. Przypominający koło rozłożony tren pawia był w Indiach i Persji symbolem wiecznego cyklu kosmicznego i wszystkowidzącego słońca, a według indyjskich wierzeń, pawia dosiadał bóg miłości – Kama. Ptaka tego poświęcano także bogini wiedzy i poezji, Saraswati. W Chinach pawie pióro było dowodem cesarskiej łaski, a w Persji władcy zasiadali na Pawim Tronie.
Paw, w kulturze hinduskiej,
jest symbolem boga wojny Muruga. Tradycja chrześcijańska przedstawia ogon pawia, jako aureolę lub wszechwidzące oczy Kościoła, trzy pawie pióra oznaczały trzy cnoty – wiarę, nadzieję i miłość , natomiast purytanie widzą w nim symbol pychy, dumy, wyniosłości i próżności. Ciekawe jest postrzeganie pawia w starożytnej Brytanii – prawdopodobnie pod wpływem pobytu na tym terenie rzymskich legionów – pawie pióra oznaczały nieśmiertelność, którą miało zapewnić sypianie na wyścielonym nimi łożu. Pióra stanowiły nagrodę wręczaną trubadurowi przez opiewaną i kochaną damę serca; były symbolem męstwa, ogłady, dumy rycerskiej. Trzy pióra osadzone na koronie opasanej mottem „ich dien” ( ja służę ) są do dzisiaj emblematem następcy tronu angielskiego – księcia Walii, a ród Medyceuszy pieczętuje się trzema piórami w kolorze flagi Italii – białym, zielonym i czerwonym, oznaczającymi mądrość, wstrzemięźliwość i odwagę.

Pawie są wielką atrakcją m.in. warszawskich Łazienek – symbolu dziejów historycznych i narodowych naszego kraju.
W tym miejscu tworzyła się historia nie tylko XVIII wieku, kiedy to król Stanisław August Poniatowski zgromadził poczet najwspanialszych umysłów Rzeczypospolitej – wspomnieć w tym miejscu trzeba między innymi słynne czwartkowe obiady, a właściwie – biesiady – u króla, na których rozważano sprawy państwa, kultury itp. Był to czas, gdy Łazienki tętniły życiem kulturalnym, istniały aż trzy teatry. ..

I właśnie wzorem minionych wieków – dziś też pawie kroczą dumnie alejkami po parku, jakby po swoim
imperium; jak gdyby były świadome swojego niezwykłego piękna, niebanalnego upierzenia i wielkiego podziwu jaki wywołują
. Przystają na środku alei, rozkładają bajecznie kolorowe ogony i krzyczą: Hej, hej, to my! Podziwiajcie nas! Nie straszny im nawet 20 stopniowy mróz. Na pałacowym tarasie demonstrują swoje wdzięki – jedne rozpościerają ogony, niczym kolorowe wachlarze, jakby tańcząc – szeleściły wspaniałymi piórami; inne leżą sobie spokojnie na kamiennych schodkach lub ukrywają się w cieniu gałęzi drzew.

Paw
Kroczy pawik parkiem, i na wszystkich prycha,
Maszeruje wdzięcznie, napędza go pycha.
Spotkał tam panienkę, roztoczył swe czary,
Panna się nie broni, nie uniknie kary.
Paw urok rozsiewa, stoki zaczyna,
Pannicę nabiera, głupoty przyczyna.
Skołowana panna z maślanym wzrokiem,
Widać to wyraźnie pod pawia urokiem.
Kiedy mu ulegnie to przegrana dola,
Paw odejdzie dumny a dla niej niewola.
Życie wciąż nas uczy, by nie słuchać toku,
Ktoś cię wykorzysta, inną ma na boku.
Kiedy pawia spotkasz zatkaj sobie uszy,
Pójdzie jak niepyszny, odejdzie do głuszy.
( wiersz znaleziony w necie )

Według ludowych przesądów pawie pióro przynosi pecha ; można je trzymać w mieszkaniu pod warunkiem, że są umieszczone na odpowiedniej czapce, którą jest rogatywka. Pawie krążące wokół wody oznaczają zbliżanie się deszczu; do włoskich przesądów należy posiadanie pawich piór w domu – oznacza to nieszczęście, ponieważ okrągły wzór na nich wygląda jak oczy diabła; natomiast w środowisku teatralnym – pawie pióra na scenie oznaczają problemy i nieszczęścia. Gwiazda przedwojennego kina, Hanka Ordonówna była bardzo przesądna. Kiedyś znalazła w garderobie pawie pióro. Oburzona opuściła teatr i więcej do niego nie wróciła, bojąc się pecha.
Do ludowych przesądów należy też to, że krzyczą na deszcz; to akurat nie jest prawdą – tak po prostu brzmi pawi okrzyk terytorialny, który wydają najczęściej rano i wieczorem; siedzą na wysokiej gałęzi i stamtąd obwieszczają: To jest moje królestwo! Proszę mi tu nie wchodzić!
Nie dajmy się jednak moi drodzy zwariować i kierujmy się zawsze zdrowym rozsądkiem.

Boże Narodzenie i symbolika pawich piór
Widząc piękne tło glorii z pawich piór wokół wizerunku w kaplicy Matki Bożej Pomyślnego Zdarzenia, nie sposób nie zastanowić się, nad symboliką tego majestatycznego ptaka.
Paw jest obecny w średniowiecznych dziełach sztuki — w rękopisach i na ob- razach, stosowany jest jako dekoracyjny motyw na budynkach i kościołach. Paw pojawia się nawet wśród zwierząt w stajni Narodzenia Chrystusa.
W średniowiecznym świecie z pewnością oznaczał on coś więcej niż „ duma ‘’ rozumiana współcześnie — “dumny jak paw.Według zapisków w kronikach uważano, że paw co roku zrzuca stare pióra i na to miejsce wyrastają mu nowe i barwniejsze od poprzednich, symbolizowało to znak odnowienia — a zrzucone pióra były wykorzystywane do dekoracji kościołów na Wielkanoc i Boże Narodzenie.
Pawia można również znaleźć na wielu mozaikach i obrazach a także na chrzcielnicach dawnych kościołów katolickich na Wschodzie i na Zachodzie. Z powodu przekonania, że mięso pawia nie podlega zepsuciu po śmierci, paw stał się symbolem Zmartwychwstałego Chrystusa i w tym znaczeniu pojawia się na wczesnych chrześcijańskich obrazach i mozaikach. Kiedy paw rozkłada jak wachlarz swój ogon, wygląda on jakby setki oczu nas obserwowały. Stąd paw jest symbolem wszystko widzącego Boga, który widzi wszystkie nasze uczynki i działania wszystkich ludzi, co oznacza, że nic nie umknie Jego sprawiedliwości.
Paw również symbolizuje wszystko widzący Kościół katolicki, który czuwa nad swoimi dziećmi nieustannie, w dzień i w noc.
Oczy pawich piór symbolizowały również uszczęśliwiającą wizję bezpośredniego postrzegania i poznania Boga, takim jak On prawdziwie Jest, jaki przy- sługiwał Aniołom Chrystusa i Świętym w niebie, co było kolejnym powodem, że ten motyw dekoracyjny pojawia się na średniowiecznych rzeźbach grobowców.
Paw jest niszczycielem węży i bestiariusze mówią nam, że może połknąć trujący jad bez szkody. Następnie wykorzystuje połkniętą truciznę do tworzenia barwnego upierzenia. Z tego powodu uważano, że jego krew ma moc unicestwiania złych duchów, a jego pióra i mięso leczenia ukąszenia węża i mdłości.

Pawie znane są ponadto z tego, że mogą jeść trujące rośliny bez objawów chorobowych — jest to kolejny powód, dla którego ich pióra są symbolem niezniszczalności i nieśmiertelności. Pierwsi chrześcijanie wierzyli, że paw został upokorzony przez jego brzydkie nogi. Tak bardzo, że nie może powstrzymać swojej próżności i pychy i krzyczy ze złością, kiedy tylko dostrzeże tę skazę, w jego skądinąd pięknym i godnym wyglądzie.

“Twarde mięso pawia oznacza umysły nauczycieli, którzy pozostają niewzruszeni na ogień pożądania. Straszny głos pawia, jest jak głos kaznodziei, który ostrzega grzeszników przed ich końcem w piekle.
“Oczy” na pawim ogonie, to oznaka zdolności nauczycieli do przewidywania niebezpieczeństw, przed którymi wszyscy w końcu stoimy.
Zachwycające rozkładanie pawiego ogona, powinno przypominać, aby nie pozwolić, by pochwała wywoływała w nas pychę, więc nie wystawiała nas na naszą brzydką próżność. “
Dla średniowiecznego człowieka wszystko w przyrodzie miało sens i znaczenie odnoszące się do zamierzeń Boga Stwórcy Wszechświata. Tak więc nie zaskakuje szeroka gama i bogactwo symboliki związanej z pawiem. Katolicy uznali pawia jako figurę – symbol przedstawiający zmartwychwstanie, odnowienie i nieśmiertelność. Ta symbolika ma swój początek w starożytnej legendzie mówiącej, że ciało pawia nie podlega rozkładowi. Na ścianach rzymskich katakumb już w III wieku n.e. odnajdujemy obrazy i mozaiki z motywem pawia, jako symbol przemiany śmiertelnego ziemskiego ciała w ciało uwielbione i życie wieczne duszy w niebie.
(http://forumemjot.wordpress.com/2013/12/24/boze-narodzenie-i-symbolika-pawich-pior/ )

Ciekawe fakty:

Paw jest narodowym ptakiem Indii, a jego przysmakiem są młode kobry.
Należą do jednych z najbardziej długowiecznych ptaków – odpowiednio pielęgnowane mogą żyć nawet 30 lat; ich pióra osiągają średnio około 1,6 metra długości.
W Indiach mięso pawia uważano dawniej za przysmak. Do najbardziej wykwintnych potraw należały pawie móżdżki i języczki.
Pawie słyną z ogromnej ciekawości i lubią piesze wędrówki.

Głos pawia jest niezwykle wrzaskliwy i donośny, a przez to bardzo nieprzyjemny.
Chociaż paw przebywa głównie na ziemi, w razie potrzeby potrafi bez trudu wznieść się w powietrze.
W niektórych kulturach krzyk pawia uchodzi za zwiastun nadchodzącej burzy.
Jedyny żyjący poza Azją gatunek pawia – paw kongijski – został odkryty dopiero w 1936 roku.

Paw to cudowny rajski ptak

Że mieszkać mu tylko w raju,
A zadziwisz oczy nim tak,
Ze oderwać się nie dają.
Te pióra w kolorze tęczy
Ta gracja, ta duma ptaka
Oko nigdy się nie zmęczy,
Choćbyś dzień cały z nim latał.

Podsumowując w krótki sposób temat :

Pawie należą do najbardziej urodziwych i dostojnych ptaków. Wspaniałe ubarwienie tych zwierząt powodowało, że dawniej hodowano je nawet na królewskich dworach. Słynny pawi tren w kształcie pióropusza składa się z około stu pięćdziesięciu baśniowo kolorowych piór o charakterystycznych, mieniących się „pawich oczkach”, tworzących niezwykle oryginalne wzory. Interesującym jest fakt, że wśród pawi spotyka się odmiany białe, pstrokate, a nawet czarne; ogólnie – są trzy gatunki pawi: Indyjski, zielony i z Kongo.
Pióra tych ptaków często były wykorzystywane do przystrajania rycerskich hełmów. Następnie zwyczaj dekorowania głów pawimi piórami przejął lud. Dzisiaj nie sposób wyobrazić sobie krakowskiego stroju ludowego bez tego charakterystycznego akcentu.
Koszt piór stanowił kiedyś równowartość krowy – była to więc niezwykle luksusowa ozdoba. Przystrajanie się pawimi piórami nie było wyłącznie polskim pomysłem – pawie czuby nosili również bracia z Zakonu Najświętszej Marii Panny, w Polsce popularnie nazywani Krzyżakami.

Motyw pawia był obecny także w polskich pieśniach ludowych. Często łączył się on z elementami, takimi jak woda, wianek i pierścień, co wskazuje na jego związek z prastarymi wyobrażeniami kosmogonii. Pierścień mógł oznaczać mit wiecznego powrotu i być równoznaczny z kosmicznym jajkiem: podobnie jak wianek.; woda to pramateria – panna może być jednym z wcieleń Wielkiej Matki.

Paw – królewski ptak
Paw się dął, szklniące pióra gdy wspaniale toczył.
Orzeł, górnie bujając, gdy go w locie zoczył,
Roześmiał się i przeleciał. Wrzasnął paw – w śmiech ptacy.
„Nie znają się – powtarzał – na rzeczach, prostacy”.
„Znają się – rzekł mu orzeł – wdzięk cenić umieją,
Ale gardzą przesadą i z dumnych się śmieją”.
(I.Krasicki, Paw i orzeł)

( w artykule zostały wykorzystane informacje i zdjęcia autorki oraz znalezione w witrynie Google )

Ilona Sobik


Miesięczniki polecane przez Bogatego Człowieka
Dostępne w wersji papierowej